Twickelbulletin pagina 7 5 1977

aanwakkerde tot een laaiend vuur waarvan het schijnsel door- drong tot in alle hoeken van ons Vaderland. Het lijkt mij niet waarschijnlijk dat Jan Willem Samberg enig besef heeft gehad van zijn bemiddelaarsrol tussen het kasteel en Delden. Toch is het zijn verdienste geweest dat hij het met Delden vergroeide maar niettemin zeer afstandelijk Twickel dichter- bij heeft gebracht. Meer dan eens spoorde hij mij aan door te gaan met publiceren. Kort voor zijn dood zei hij tegen mij: “Schrijf, blijf schrijven.” Het kwam er bijna dwingend uit. Dat het over Twickel moest gaan, zei hij er niet bij. Het zal niet bij hem opgekomen zijn dat, meer nog dan zijn passie voor Twickel, zijn persoonlijkheid mij intrigeerde. Samberg viel moeilijk te doorgronden. Zo uitvoerig als hij over Twickel oreerde, zo weinig liet hij los over datgene wat zijn gemoed beroerde. Zijn grootste zorgen bewaarde hij voor de binnenkamer. Mij ontroerde die geslotenheid, omdat ze gedragen werd door eenvoud en bescheidenheid. Jan Willem wist dat lang niet alle dingen van het leven groot zijn. De vrome gemoedsmens Samberg, bleek niet altijd opgewassen te ­ gen de historicus in hem. Hij had een merkwaardige traagheid over zich als het ging over de dag van morgen. Jan Willem zag weinig licht in de toekomst. Terugblikkken lag hem be- ter. Of zijn pessimise terecht was, zal de tijd leren. Hij verwachtte geen wonderen meer van het uitgebluste Europa. Daardoor wellicht kwam Samberg op me over als een moeizame zwoeger in de wijngaard des Heren. Dit heeft er ongetwijfeld toe bijgedragen dat ik in zijn aanstekelijk enthousiasme m eer heb gezien dan een hobby. Zijn pleidooi vpor het land- goed en zijn adelijke bewoners, hoe overtrokken misschien °°k, heb ik ervaren als een applaus voor zes eeuwen trouw en toewijding. Soms vraag ik me wel eens af hoe het gesteld zou z ijn met mijn waardering voor Twickel zonder dominee Sam- berg. Hat hij in 1928, na zijn opzienbarende dissertatie waarvoor Leides Alma Mater hem onderscheidde met de doctorsbul, in het onaanzienlijke Delden neerstreek, is niet zo uitzon- d^rlijk. Maar dat hij elke kans op promotie afsloeg en bijna v ijftig jaar lang trouw bleef aan een gemeente, die hem wei- hig meer te bieden had dan een sobere boterham, is zeldzaam en sterkt mijn overtuiging dat hij achter de gevel van het °ude kasteel meer heeft gevonden dan klatergoud. Herman Haverkate Een zeer uitvoerig artikel over ds. Samberg van hand van de- zelfde schrijver verschijnt in het jaarboek Twente 1978.