verbeteren. En erzullen, net als nu, mensen zijn geweest, die net iets handiger, sterkeren rijkerzijn geweest dan hun tijdgenoten. En deze zullen wegen hebben gevonden om zich aan de oude wetten en gebruiken te onttrekken of om teksten in hun eigen voordeel uit te leggen. Een maatschaapij is nooit statisch. Ook de maatschappij van de Marke niet. Ik wil er meer overschrijven. In een volgend nummer. Maarvooral zou ik de lezers widen uitnodigen, dat wat zij er van weten op papier te zetten. De redactie neemt het graag op. Binnen de kring van het bestuur heb ik wel eens het woord ’’studie- groep van de historie” opgevangen. Alszo’n groeper voorTwickel en omgeving nog niet is, zou het dan een goed idee zijn er een op te richten? C. van derStruik. De tuinen van Twickel Was ik in vroegere jaren wel eens in de kasteeltuinen geweest, vorig jaar tijdens de tentoonstelling "Koetsen en Kleren” heb ik pas goed begrepen wat er zich zoal afspeelt achter de zware ijzeren hekken. Ruim drie maanden lang heb ik hier als suppoost mogen werken en vandaag nog kijk ik met veel genoegen terug op deze zo mooie periode. De werkelijk schitterende tuinen, waaroverzovele duizenden mensen met lof hebben gesproken, hebben ook op mij een onvergetelijke indruk achtergelaten. Amerikaanse, Zwitserse, Engelse en Franse bezoekers hebben hun bewondering niet onder stoelen of banken gestoken. Zelfs onze naaste buren de Duiters moesten toegeven, dat het bij hen ”in der Heimat” niet mooier was! En dat wil wat zeggen. Zij alien begrepen maar niet, dat slechts drie tuinlieden tot zulke unieke pre- staties konden komen. Dit alles deed mijn Twentse hart bijzonder goed, vooral om reden het hier "Het Twickel” betrof waarvoor ik mijn gehele leven al zo’n zwak heb. Toen de tuinen in het najaar officieel gesloten werden, wist ik al dat ik mij weer opnieuw zou meiden als suppoost voor het jaar 1986. In de hoop althans, dat het stichtingsbestuur daaraan behoefte zou hebben.