We schrijven 15 oktober 1988 ’t is bijna 17.00 uur en dat betekent, dat de poorten van de kasteeltuin ’’Twickel” weer voor ongeveer een half jaar gesloten zullen blijven voor het publiek. Voor ons die er iedere woensdag en zaterdag hebben gestaan, een moment om alles nog eens even de revue te laten passeren. Wat eigenaardig toch, dat alles nu zo ineens ophoudt. Je bent er toch zo aan gewend geraakt. Duizenden mensen te ontvangen, een praatje te maken en bovenal hen op het hart te drukken komend jaar maar eens terug te komen. Niet een ieder is in de gelegenheid juist in het voorjaar te komen zo rond de pinksteren, wanneer de TALLOZE rhododendrons in voile bloei staan. Dan toch is ’’Twickel” opzijn mooist, alhoewel de herfsttoch ookzijn bekoring heeft. Voor ons suppoosten is het bijzonder leuk te horen dat een ieder die de tuinen bezoekt, zo vreselijk enthousiast is! Men vertelt ons, dat men ”Het Loo” ”De Wierse” ’’Warmelo” of de nieuw opgezette tuin in de buurt van Arcen (Lumburg) reeds enkele keren heeft bezocht, maar voorwat schoonheid en kleurenpracht betreft ’’Twickel” de boventoon voert. Vele bezoekers raken er niet over uitgepraat, en ze beseffen dan ook ten voile, dat het rond de pinksterdagen, zoals boven reeds vermeld, mog mooier moet zijn. In vorige artikelen heb ik al eens vermeld, dat de grastapijten in de rotstuin een bijzondere indruk maakt op de bezoekers. ’t is voor een ieder onbegrijpelijk, dat er zoiets verwezenlijkt kan worden. Hadden wij bij ons huis ook zulk een grasveld, wat zouden we trots zijn, is een veelvuldige uitspraak. Wat verder indruk maakt, zijn de eeuwenoude bomen in het park. Wanneer wij onze geeerde bezoekers vertellen dat er exemplaren bij zijn, die zeker 250 a 300 jaren oud zijn, dan hoort men een zucht van verbazing. Bij het betreden van het park, vragen wij hen goede notitie nemen van de omvang der bomen, om hen later te confronteren met de z.g. ’’koningseik” die ca. 130 jaren oud is. Ziet men de omvang van deze eik, dan eerst gelooft men, dat de eerder geziene bomen inderdaad 250 jaren oud zijn. Komende uit het park, dan we het hekje door, om ons opnieuw te begeven door de z.g. franse tuin. Vol bewondering kijkt men naar de mooie sinaasappel- en mandarijn bomen, waarvan men zich ook geen beeld kan vormen, dat ook deze vruchtbomen al meer dan 150 jaren oud zijn. En dan bij het zien, van de vele fuchsia’s,