pagina 9 zomer 1993

Het is indertijd de keuze geweest van de baronesse. Wij zijn als stichting echter gebonden aan de statuten die zij heeft vastgesteld. Misschien is deze vorm van bestuur in combinatie met duidelijke statuten wel de beste garantie voor het behoud van Twickel, want je staat niet onder druk van deelbelangen”. Een man Wordt het niet steeds moelijker om het landgoed Twickel te behouden in een tijd waarin tal van ont- wikkelingen zoals woningbouw, stadsontwikkeling en wegenaanleg steeds meer op het landgoed afkomen? ”Nee, beslist niet. Je mag zeggen dat Twickel een hei- lig huisje is. Twickel is zo geworteld dat bij bedreigin- gen de samenleving als een man om het landgoed gaat staan”. Wat zijn op dit ogenblik de moeilijkste kwesties voor het bestuur? ”Dat is op dit moment beslist de relatie tussen natuur en landbouw. Kan Twickel wel Twickel blijven als er geen duurzame landbouw kan worden bedreven. Het is een ongehoord dilemma. Het injecteren van mest op bijvoorbeeld de kleine weilanden is duur. Ander- zijds willen we die kleinschalige structuur op het landgoed niet kwijt. Het is juist de verwevenheid tus ­ sen landbouw en natuur die Twickel landschappelijk zo bijzonder maakt. Om die reden moeten we ook voorzichtig zijn met de modische hang van natuur- vrienden om op dit moment wat eenzijdig te kijken naar natuurontwikkeling”. openstelling door de tentoonstellingen in bijvoor ­ beeld de bijgebouwen. Dat is een compensatie voor het niet openstellen van het kasteel”. Open gehoor Het Twickelbestuur heeft nog bij velen het imago van een gesloten bolwerk. Is dat een bewuste keuze of een foutief beeld? ”Nee, het beeld is niet juist. Iedereen die ons serieus benadert, vindt een open gehoor. Natuurlijk is er vanuit het verleden een zekere drempelvrees, omdat je niet zomaar bij de bewoners van het kasteel aan- klopte. Als stichtingsbestuur staan we echt voor iedereen open en dat geldt ook voor de bestuursleden persoonlijk. Voormalige voorzitter Van Heek heeft daar veel toe bijgedragen. De geslotenheid is dan ook een vermeend verschijnsel. Het kasteel is weliswaar niet opengesteld, maar grote delen van het landgoed zijn voor iedereen toegankelijk. Wie echt is geinteres- seerd krijgt zeker ook toegang tot het kasteel”. Wat zijn de voordelen of nadelen van de stich- tingsvorm? ’’Omdat Twickel een stichting is, zijn er geen leden die overal over meepraten zoals in een vereniging. Dat is nu eenmaal ingebakken in de stichtingsvorm. Nu Twickel Dankbare Twenten Ons dagblad bracht vorige week het authentieke bericht van dr J. H. van Heek, dat het landgoed Twickel voor Twente behouden bluft. In het kort zij daaruit nog even gememoreerd, hoe mevr. M. Baro ­ nesse van Heeckeren, geb. gravm Bentinck dezer dagen de notariele schenkingsacte gepasseerd had, waarbtj zij Huis Twickel m«t al het direct daaronder behorand onroe- rend goed in de gemee&te Delden overdroeg aan de ..Stichting Twic ­ kel". Haar doel hierbij was om het kasteel met heel zijn inhoud, met name het oud-archief, het park en heel het landgoed als 6en ondeel- baar hi sto risen monument en na- tuurreservaat voor de toekomst be- waard te zien. Geweldige, prachti- ge beslissing! Daarmee is dit enorme landgoed met al zijn parken, lanen, tuinen, essen, bossen en boerderijen, om- vattend ongeveer 4000 ha overeen- komstig de ..Statuten” dor Stichting overgedragen en verenigd in £en groot beheor, tot hell van h^l on* volk. Het is m&r dan een beloetdbeid, waaneer vanuit de Twentae lezers- kring van dit blad. haerop een dankbaar echo, een hartelijk ant- woord gegeven wordt. Welnu dan, zeer zeker zal in men if, menig Twants huiagezin dat eoorantenbericht met grote, blijde verbazing ontvangen en b—pro ken zijn. Lumen, bee uttzoruLerlijk po- pulair waa hier sinds voles genera- tiea da tocht naar Twickel, naar welke der vele boerschappan van Twickel men de weelde dor natuur ook zoekt. behouden is Welk een belangryke besLiasmg! Denkt het u nog eeoa in, die eeuwenoude Huizinge met zfjn im- p os ante voorgevel, statige bouw- huizea en die-pobele omgeving van grachten, stgibtflh en parken, dat hoge Hui* met zijn belangrijke his- torische meubelen en gaachiedkun- ver leden at alias nog eens in herinaaring doorlevend sullen tbe wel ovectmgd zijn, dat deze beslissing mevrouw Van Heeckeren veel hoofdbrekens gekost heeft. Doch zij houde rich overtuigd, dat in heel Twente tal- loo* vele natuur- en historie-min- naars haar kloek besluit in grota dank en diep respect zullen ver- werkt hebben en dit aan hun kin- deren en kindskinderen nog zullen voorhouden. „Bon sang ne ment pas". Me- vrouw Van Heeckeren had de naam van wjjlen haar echtgenoot niet beter kunnen hooghouden en teae- lijk tevens haar eigen Bentinck* naam. Tenslotte dient deze dank uit te gaan tot de heemschutter in grote stijl: dr J. H. van Heek, die per- soonlijk met zijn ruim inzicht en ryke ervaring, reeds jaren lang in de geest van mevrouw Van Heecke ­ ren bljjkt werkzaam te zijn geweest. Hem past onze hartgrondige hulde. G, J. t. K. Uit Dagblad van het Oosten, 14 apnl 1953. Ne blieje bosschop Ne blieje bosschop stun der In de kraante Veur ’t Twentsche volk, en neet veur det alleen Met groot geneugen he-w het door elezen, Het heele laandgood Twickel blit biejeen’. ’t Kan laeter neet verkoch of uut mekaar goan, Versnippeld wodden of verdesteweerd. Het mooie Twickel blif veur oons beholen En veur dee noa oons komt, det Is wat weerd! Wat vaeke he-w door in den bosch ekuierd, Zi-w fietsende langs ’t oald kasteel egoan, Wat he-w met wdle ’kekken noa de bloomen, Vol eerbeed biej de oale beume Wiej fietsen mangs van d Almelosche brugge Den bosch in oaver ’n Azeloschen pad Langs t’ oale meistershuus tot an de watermolle, Wat he-w door vaeke stll geneugen ’had. Door biej dee groote oale beukenbeume Zi-w ook al in den harts ewes ne keer, Dee gollen blae… was of de beume vlammen… ’t Bevbng oons… en wiej scheidden noo door weer. Nen zegen is det al det moots espoord wodt, En veur de noageslachten blif bestoan. Daank an de Hooge Vrouwe veur de goave, Daank an, dee der good woord veur het edoan. Helderen, April ’53- JOHa. F. VAN BUREN. Uit Dagblad van het Oosten, 18 april 1953.