pagina 9 najaar 2009

grond hebben, en deze dus 00k niet kunnen verkopen. De gebouwen zijn wel in hun be- zit, en daar hebben pachters in gei maar wat zijn deze waard als de agrarische functie ervan vervalt? Een eerste taxatie heeft Brunnekreeft geleerd dat hij ‘te weinig’ voor zijn bezittingen krijgt, om elders opnieuw te beginnen. Hij hoopt zo snel mogelijk op duidelijkheid, als het al niet voor hemzelf is, dan wel voor zijn zonen. “Ze zeggen wel eens dat de tijd alles oplost, maar zij zijn nu op een leeftijd dat we niet meer zo lang kunnen wachten.” Om niet alle kaarten op een mogelijke verhuizing te zetten, heeft hij recent het initiatief genomen om zijn melkveestapel uit te kunnen breiden. “Het is gegeven de omstandigheden misschien nietzo’n goede investering, maar je moet wat. Blijven af- wachten is 00k niet goed.” Brunnekreeft kijkt nog maar eens door het raam. Zijn blik reikt een paar honderd meter ver. “Laatst zag ik hier nog een ree met een kalf lopen. Als je de boeren het landschap niet meer laat onderhouden, wordt het coulisselandschap een stuk minder open. Dan groeit elke houtwal dicht en gaan we terug naar de jaren vijftig. Het is nog maar de vraag of het dan mooier wordt.” Martin Steenbeeke “Wij waren sneller dan de koeien” Van het kleinschalige landgoed Twickel naar het weidse Drentse land. Het is een overstap die melkveehouder Erik ter Braak tien jaar geleden maakte. De boerderij Croot Buren is verruild voor een melkveebedrijf in Hooghalen. “Als zo kans voorbij komt, moet je hem niet laten schieten." De familie Ter Braak heeft generaties lang op Twickel geboerd. Erik (39) vormde er sinds 1990 met zijn vader en moeder een maatschap. Maar toen duidelijk werd dat een derde deel van hun grond, gelegen tus- sen de snelwegen A35 en Ai, voorbestemd was een retentiegebied te worden, besefte Erik dat zijn toekomst buiten Twickel lag. Twickel en het Waterschap Regge en Dinkel vonden elkaar in de oplossing dat Ter Braak zijn bedrijf elders zou voortzetten. Eerst werd er gekeken in de nabijheid van het landgoed, maar toen dit niets ople- verde, werd de blik verlegd naar Drenthe en Groningen. “Ik wilde graag een aan- eengesloten stuk grond van minimaal 40 hectare." De houtwallen, kromme percelen, de afstanden die je met de trekker moest afleggen. Het zijn toch de beperkingen van het boeren op een landgoed, dat wilde ik liever niet meer”, vertelt Ter Braak. In Hooghalen, op een steenworp afstand van het TT-circuit van Assen, vond hij een melkveebedrijf met 45 hectare grond dat aan zijn wensen voldeed. Inmiddels houdt hij hier 90 melkveekoeien en 60 stuks jong- vee. “Ik heb geluk gehad”, zegt Ter Braak. “Want als pachtboer zonder eigen grond of gebouwen is het moeilijk om elders wat te kopen.” De Drentse grond is door Twickel gekocht en wordt door Ter Braak gepacht. De opstallen zijn zijn eigendom. Aanpas- singsproblemen zeggen ze niet te hebben gehad. De bevolkingsaard in dit deel van Drenthe is volgens hen vergelijkbaar metTwente. “Beilen is net als Borne”, zegt zijn vrouw Monique. De kinderen Evelien, Marc en Marit weten niet anders; zij zijn in Drenthe geboren. “In het begin ga je gere- geld terug maar dat wordt steeds minder. Wij waren hier sneller gewend dan de koeien. Die hebben toch te maken met een andere plek, ander gras.” Groot Buren is inmiddels een zorgboerde- rij en de grond die geen retentiegebied is geworden, is door een andere pachter in gebruik genomen. De verwachting is dat in de toekomst het areaal landbouwgrond en het aantal agrariers op Twickel zal afnemen. Heeft Ter Braak nog een tip voor diegenen die Twickel achterzich laten? “Je moet je allereerst afvragen of je dat echt wilt. Niemand in het gezin moet twijfels hebben”, zegt Erik. “Ik had niet zo’n emo- tionele band. Ik kijk puur naar de bedrijfs- voering en die is hier stukken beter.” Zijn vrouw zegt “de charme van Twickel” wel te missen. “Het is 00k een uniek gebied”, vult Erik aan, “En het mag abso- luut niet verloren gaan.” Martin Steenbeeke -De familie Ter Braak voelt zich thuis in Drenthe.