Pagina 8 voorjaar 2017

De gasten van Het Witte Paard

A U T E U R

Aafke Brunt

Mevrouw Sini Schoneveld-

Bussink (1931) woonde en
werkte in de periode 1943-
1970 in het hotel-restaurant
In den Drost van Twenthe,
alias Het Witte Paard.
Ook voor die tijd waren er
al banden met Twickel.

Sini Schoneveld-Bussink.
De theetuin van Het Witte Paard was een trekpleister, circa 1955.

“Mijn grootmoeder Sina Krage was rond 1890 kokkin op Twickel”, vertelt mevrouw Schoneveld. “Net als veel andere leden van het huispersoneel woonde zij in het grensgebied in Duitsland. Je kwam niet zo maar op Twickel. Dat ging op recommandatie. Sina kwam uit een goede familie. Haar vader was Oberzollinspector bij de Duitse douane. Op een kwade dag werd hij weggepromoveerd naar het verre Lutzen bij Leipzig. Gelukkig niet voor lang. Op verzoek van een gast liet de baron Sina na een maaltijd boven komen om haar te kunnen complimenteren.

Na een vraag over haar ouders vertelde zij over de overplaatsing, waarop de gast ervoor zorgde dat haar vader op zijn oude post terugkeerde.”

“Vanuit Twickel trouwde Sina met Hendrik Jan Kluvers op Carelshaven. Hier werden mijn moeder Anna Kluvers en haar zusje geboren. Nadat zij als kleine meisjes wees waren geworden, werden zij op Carelshaven opgevoed door hun oom en tante Willem Arnoldus Kluvers en Reina Haverkamp. Ook Reina Haverkamp was voor haar huwelijk kokkin op Twickel.”

Sini Bussink voor het Witte Paard (1954).

“Mijn moeder trouwde met Reinier Bussink, vertegenwoordiger in koffie, thee en tabak. Vanuit Zutphen bestreek hij de Betuwe en de Achterhoek. Toen zijn handel in de Tweede Wereldoorlog stil lag, zag hij uit naar een andere kostwinning. In 1943 nam hij van

zijn neef Hein Haverkamp, die ging rentenieren, de ‘Drost’ over. Al snel na onze verhuizing kregen we inkwartiering van Duitse moeders en hun kinderen uit de ‘betere kringen’ van Bielefeld. Die stad werd bedreigd door bombardementen van de geallieerden. Zoals in de meeste hotels waren de kamers toen niet verwarmd. In de winter hadden de dames het dus koud maar daar stond tegenover dat deze vrouwen en weduwes van hoge nazi’s een dubbele portie voedsel kregen toegewezen.“

“Op Dolle Dinsdag brak paniek uit. De dames pakten hun biezen en vroegen mijn moeder of ze iets waren vergeten. Boven het dressoir hing een portretfoto van Hitler. “Ja nimm die auch mit”, was haar reactie. Waarop één van de vrouwen verklaarde dat prins Bernhard de grootste landverrader

De theetuin van Het Witte Paard was een trekpleister, circa 1955.

van Duitsland was. De vrijgekomen

plaatsen werden meteen ingenomen

door leden van de Kriegsmarine uit

IJmuiden met hun ‘vriendinnen’. Zij

kookten buiten soep in een grote

varkenspot die ze omroerden met een

schoffel. Wij kregen de uitnodiging om

mee te eten. Net als kasteel Twickel en

de andere hotels in Delden werd onze

zaak na Dolle Dinsdag geconfisqueerd

door het Reichskommissariat van

Seyss-Inquart. Mijn vader heeft één van

hun stempels voor een onderduiker op

een vervalste Ausweis gezet.”

“Tijdens de bevrijdingsdagen zaten

we dagenlang met onze buren in de

kleine kelder. In de weken daarna zette

de R.A.F. hun tenten in onze tuin. De

officieren stonden achter het buffet om

thee te schenken met saucijzenbroodjes.

Ze zetten pingpongtafels neer en zelf

hadden we een piano. Iedereen was

uitgelaten. Verschillende Deldense

straten vierden bij ons hun buurtfeest.

Er waren ook buurtfeesten in De Zwaan.“

“Na de oorlog kwam het normale leven

weer op gang. Dat gold ook voor ons.