pagina 8 3 1990 tijdschrift

Heemschut bekroont artikel van Herman Haverkate HENGELO – Herman Haverka ­ te beef t van de Bond Heemschut een eervolle vermelding gekre- gen voor zijn artikel Twickel ita gevaar dat vorig jaar in zijn rubriek Vespertied in deze krant verscheen. De eer- volle vermelding werd ver- strekt ter gelegenheid van de uitreiking van de Heemschut Persprijs, die vandaag in Rot ­ terdam werd uitgereikt De Bond Heemschut zet zich in voor de bescherming van cultuur- monumenten in Nederland. Vol- gens de jury komt Herman Haver ­ kate de eervolle vermelding toe vanwege ’de gedrevenheid waar- mee hij zich verzet tegen de plan- nenmakerij rond Twickel, geheel in strijd met de opvattingen van het door de laatste eigenares zo liefdevol gekoesterde bezit. Het artikel is geheel in de geest van het werk van He&nschut geschreven’. In het artikel uit Haverkate felle Herman Haverkate —befcroond… kritiek op het plan om een oude schuur tegenover het kasteel Twickel te slopen en op de plaats daarvan een neo-antieke rent- meesterij te bouwen. Haverkate is verheugd over de eervolle vermelding. „Ik was er wel door verrast ja, dat het signaal landelijk is opgepakt. Het is in ieder geval een bevestiging, dat de boodschap is overgekomen. En daar doe je het natuurlijk voor”. Hij maakt zich nog steeds kwaad over de affaire, die aanleiding was voor zijn bekroonde artikel. „Het kan gewoonweg niet om een nieuw gebouw neer te zetten op een plek, die zo zwaar belast is met historie. Op deze manier wordt het gemeenschappelijk erfgoed tot de speelbal van bestuurders”. Haverkate was niet in de gelegen ­ heid de bij de eervolle vermelding berhorende prijs en oorkonde van ­ daag in ontvangst te nemen. Hij en zijn vrouw vieren juist vandaag hun 45-jarig huwelijksfeest. De Heemschut Perspijs zelf werd gewonnen door Herman Moscovi- ter van het Vrije Volk voor een artikel over de dreigende sloop van de Rotterdamse spoorbrug De Hef. Nog eens terug naar oude tijden. Een paar jaar geleden heb ik getracht samen met u te kijken hoe het er vroeger in onze streken uitzag. Ik heb gepoogd voor u het beeld van de oude Marke te schetsen. In een stuk heb ik de Markerichter en zijn werk opgevoerd. En ook over zijn gezag iets gezegd en de straffen die hij kon uitdelen. Dat waren alle- maal zaken, die als het ware “onder ons” bleven. Binnen het kader van de Marke. We zouden dat nu wel haast ’’zelfbestuur” kunnen noemen. Over de hoge autoriteit, die ook boven de Markerichter stond hebben we niet gepraat. Dat gezag stond wat verder van de mensen af. Ze hadden er ook niet dagelijks mee te maken. Ik denk, dat de meesten van ons ook va- ker op het gemeentehuis komen, dan in Zwolle of Den Haag. Maar dat ge ­ zag was er vroeger ook wel degelijk. Dat onze provincie al in de Middeieeuwen dee! uitmaakte van het Sticht of- wel Utrecht is een ieder bekend. Utrecht werd in tegenstelling tot de omrin- gende gebieden niet geregeerd door een graaf of hertog, maar door een bisschop. Dat bracht als vreemde complicatie mee, dat er geen erfopvol- ging kon plaats vinden. Immers, bisschoppen werden geacht geen huwe- lijk te sluiten en geen kinderen te hebben. Voor de andere adellijke heren golden andere wetten. Zij kregen meer kinderen dan hun eigen vrouwen