pagina 7 zomer 2006

rij is toen aanzienlijk verbouwd en opge- knapt en vanaf die tijd woon ik hier. Begin jaren zeventig dus. Mijn vader en 00m de- den samen het werk tot de dag dat mijn 00m op vrij jonge leeftijd kwam te overlij- den. Eigenlijk ben ik toen gelijk hier komen helpen.” Pachter Sinds 1987 is Quirien de pachter van het bedrijf samen met zijn vrouw Erika. Zijn ouders verhuisden toen naar Wassenaar, maar vader Van der Ham kwam dagelijks langs om waar nodig zijn handen uit de mouwen te steken. lets wat op een boeren- bedrijf altijd van pas komt en wat Quirien na het overlijden van zijn vader nu node moet missen. “Het wordt tijd dat Quirien junior je kan bijstaan,"zegt Erika lachend. Maar voorlopig heeft deze zesjarige wel iets anders aan zijn hoofd. Hij kan niet wachten tot zijn moeder hem en zus Else- mieke meeneemt naar de film Ice Age 2, die in Leiden draait. Vee In de stal kijken de veertig melkkoeien dro- merig naar buiten. Ze lijken te voelen dat ze binnenkort – het is nu half april – de wei in mogen. De stier van het Montebeliarde ras en de trots van Quirien lijkt zich hier nog niets van aan te trekken. Hij ligt lui te zijn en is pas na veel gepor van zijn baas in de benen overeind te krijgen. Dan gaat het er buiten voor de boerderij wel anders aan toe als Erika daar met haar hond verschijnt. De tien Drentse heide- schapen die in een hoek van het weiland staan worden na een fluitje van Erika door de hond bijeen gedreven. Deze hond is een uit Australia afkomstige ‘working Kel ­ py.’ Dit ras is in Nederland nog niet zo bekend en wordt daarom niet altijd geac- cepteerd op de wedstrijden waaraan Erika meedoet. Hoewel pas twee jaar, is hij in de buurt niet onopgemerkt gebleven. “Is er ergens een koppel wilde schapen, dan worden wij erbij geroepen/’vertelt Erika trots. Behalve het bijeen drijven van scha ­ pen wordt de hond 00k ingezet bij het ver- jagen van zwanen. Wel zo’n vijf keer per dag loopt Erika met hem achter naar het weiland, waar op kwade dagen wel zo’n tachtig zwanen zitten. “Ze zijn beschermd, h6”, zegt Erika met een blik van, nou dan weet je het wel. “Hartstikke mooi natuur- lijk, maar die mensen die dit verzinnen, vergeten ondertussen wel even dat er nu Quirien en Elsemieke in de stal. geen kievit meerop land zit. En dan heb ik het nog helemaal niet over de pestzooi die ze maken. Het hele weiland schijten ze onder en overal liggen veren. Een paar zwanen zijn ok£, maar tachtig…!” Verschil Op de vraag of er verschil is met het boe- ren in Twente haalt Quirien zijn schouders op. Volgens hem is het boeren er door alle regelgeving voor niemand leuker op gewor- den. De hele administratieve rompslomp kan hem in ieder geval gestolen worden. Kon hij vroeger voor de landbouwtelling met een A-viertje volstaan, tegenwoordig moet hij bijna dagelijks achter de computer om zijn zaken op orde te houden. “Dat zal daarginds niet anders zijn”, denkt hij. Wel anders is het ontbreken van noaberschap, zoals dat in Twente heet. Het best vertaald als gevoel van saamhorigheid. Het zal niet gauw voorkomen op hetTwentse platte- land dat iemand dood en begraven kan zijn zonder dat de directe buren daar iets van afweten, zoals Quirien dat onlangs mee- maakte. Hij ligt er niet echt wakker van. Hier is iedereen voor zichzelf bezig en be- moeit zich niet zoveel met een ander. Vrijheid Hoewel Quirien graag mag foeteren op alle regelgeving waar hij als boer dagelijks mee geconfronteerd wordt, toch zou hij zich geen ander leven wensen. Het keiharde werken, zeven dagen in de week om kwart voor vijf’s morgens het bed uit, staat in geen verhouding met de verdiensten vindt hijzelf. Maar het idee om onder een baas te moeten werken, doet hem huiveren. Erika is er 00k nogal laconiek onder. “Het lijkt nu wel of het tegenwoordig allemaal beroerder is dan vroeger, maar vergeet niet dat het toen 00k hard aanpoten was. Wat dacht je van de tijd toen alles nog met de hand gedaan moest worden? Maaien, mes- ten, melken?” Quirien vat het zo samen: “Als boer ben je tegenwoordig waarschijnlijk meer manager dan vroeger. Maar je bent in ieder geval wel je eigen manager.!” De meeste boeren zullen zich wel in deze uitspraak kunnen vinden: in Twente, Was ­ senaar of daarbuiten. Joan Vermeulen Erva Zonneveld gezien vanaf de weg.