Pagina 6 voorjaar 2017

Groeien

met de grens in zicht

Raymond Bergman wordt in de rug gesteund

door moeder Mariët en vader Geert.

Op erve Rotman in Breklenkamp wordt al eeuwenlang geboerd door de familie Bergman. Mooie en moeilijke tijden wisselen elkaar af. Raymond, vertegenwoordiger van de zesde generatie, gaat de uitdaging aan en kijkt vooral vooruit. “Het komt goed.”
Op erve Rotman is een moderne ligboxenstal gebouwd. Bakspieker (links) en oude melkstal.

A U T E U R Een lage melkprijs, verhoging van

Martin Steenbeeke de pachtprijs en een aangekondigde

inkrimping van de veestapel.

A G R A R I S C H 2016 was voor melkveehouders een

lastig jaar en ook 2017 zal niet echt

makkelijk worden, zegt Raymond

Bergman (31). Aan de keukentafel bij zijn vader en moeder verklaart hij geen enkele spijt te hebben van het besluit het ouderlijk bedrijf over te nemen. “Als kind groei je er als het ware in. Ik vond het uitdagend maar in de keuze om het wel of niet te doen, ben ik volledig vrijgelaten. Nu ga ik er helemaal voor.
De vrijheid is het mooiste wat er is.” En waar zijn vader af en toe wel eens moedeloos wordt van ‘zwalkend overheidsbeleid‘, ziet Raymond de zon achter de wolken schijnen. ”Ik kijk vooruit en mijn gevoel zegt dat het goed komt.”

Met vader Geert (62) en moeder Mariët (60) vormt hij sinds 2006 een maatschap. Het bedrijf aan de rand van Nederland, 68 hectare groot, telt 140 melkkoeien met bijbehorend jongvee. Tot twaalf jaar geleden was er ook een varkenstak maar deze is bewust afgebouwd. Twickel was geen voorstander van deze vorm van intensieve veehouderij en Raymond heeft een voorkeur voor rundvee. Op de plek van enkele oude (varkens)stallen werd een moderne ligboxenstal gebouwd. “In 2007 zaten we op zo’n negentig melkkoeien en we zijn geleidelijk gegroeid. Toen het melkquotum in 2015

eraf ging, hebben we wat grotere stappen genomen en is het aantal koeien met enkele tientallen gestegen.” De uitbreiding was noodzakelijk, omdat er door de entree van Raymond in het bedrijf een extra inkomen gegenereerd moet worden. Maar sinds boeren zoveel mogelijk melk mogen produceren als ze willen, is de melkprijs gedaald. En de stijging van de veestapel leidt tot een hogere fosfaat uitstoot dan Brussel toestaat. Om aan de Europese regels te voldoen, wordt de veestapel met 4% gereduceerd en mag er minder mest op het land worden gebracht. Groei wordt zo een stuk lastiger. “Een tegenslag”, erkent Raymond. “De laatste jaren werden we door Friesland Campina bijna maandelijks gevraagd wat onze toekomstvisie was. Je werd als het ware gepusht om te groeien. In die trend zijn we meegegaan.”

Tabakswaar

Spijt is er niet, zegt Raymond. Eerder trots. “Als ik kijk naar de afgelopen tien jaar hebben we, met alle risico’s die er aan verbonden zijn, best wel wat neergezet. En in de melkveehouderij heb je nu eenmaal altijd goede en slechte jaren.” Dat het bedrijf de weg der geleidelijkheid heeft bewandeld en in goede jaren een buffer opbouwde, stelt ze nu in staat te ‘overleven’. En overleven is de familie Bergman wel toevertrouwd, legt vader Geert uit. In de crisisjaren voor de Tweede Wereldoorlog creëerde zijn grootvader al een extra bijverdienste door verse melk in Duitsland te verkopen.