pagina 4 voorjaar 2010

In Memoriam Christian Castell (1952 – 2010) “Meer het hart dan de Heer van Op 21 januari overleed Christian Graf zu Castell – Riidenhausen. De begrafenisplechtigheid werd bijgewoond door honderden familieleden, vrienden en bekenden. Tijdens de Dankdienst in de Oude Blasius in Delden sprak voorzitter Maurits van den Wall Bake van de Stichting Twickel onderstaande woorden. Wonderlijk snel is Christian weggegleden. Vorig jaar, bij de opening van het nieuwe park, zijn grote liefde, en bij de festiviteiten in verband met de wisseling van het voor- zitterschap zo elegant en vanzelfsprekend aanwezig. Zo bescheiden. Ja, Christian was bescheiden. En vriendelijk. Meer het hart dan de Heer van Twickel. Soms een beetje, wat de Engelsen noemen, “aloof”, wat aan de zijlijn. Soms ook een beetje melan- choliek. Na die stralende zomer van vorig jaar was Christian er ook bij in Worlitz en Dessau in Duitsland, waar wij met alle medewerkers het 25-jarig jubileum van de rentmeester vierden. Maar toen was Christian haast te “aloof". Hij maaktezich haast onzichtbaar. Wij begonnen ons zorgen te maken. En die zorgen bleken helaas gegrond. Christian begon aan de laatste, niet meer leuke, maanden van zijn leven. Onze laatste ontmoeting vond plaats eind november vorig jaar, samen met Roline en alle kinderen. Op mijn kantoor, een zo ande- re omgeving dan het vertrouwde Twickel. Wij moesten onze emoties bedwingen. Christian wilde nog een zakelijk gesprek over “hoe straks verder”. Hij deed dat fantastisch. Mevrouw Van Heeckeren richtte de Stichting Twickel op in 1953, e£n jaar na Christian’s geboorte. Zij deed het eigen- dom van Twickel en het beheer en de ver- antwoordelijkheid voor Twickel overgaan in de handen van onze stichting. Tegen het einde van haar leven deed mevrouw de statuten wijzigen. Zij bepaalde dat, na haar overlijden, het College: “bij de keuze van de bewoning van het kasteel Twickel [zal] overwegen of niet iemand die afstamde van Mr Jacob Derk Carel Baron van Heeckeren van Wassenaer" (haar schoon- vader) “geschikt wordt geacht het Kasteel te bewonen …". Dat werd Christian. Toen 19 jaar. Christian was het vierde kind van haar lievelingsneef Siegfried, Furst zu Castell-Rudenhausen. Ik weet dat Christian zich toen niet ten voile heeft beseft voor welke, weliswaar mooie maar zware taak hij stond. Hij was daar eens, toen wij met het College ruim 13 jaar geleden een studiereis naar Frankrijk maak- ten, heel open over. “Tante Mieschen”, zoals Christian de barones noemde, was lief en hartelijk en gastvrij, maar natuurlijk van een andere generatie. En, in 1971, sprak Christian geen Nederlands. Hij had nog geen opleiding afgerond. Bovendien kwam hij terecht in een constellatie met een stichtingsbestuur dat bepaalde opvattingen had over de rol die de Bewoner toebedeeld zou moeten krijgen. Het was, om het voorzichtig te zeggen, geen gemakkelijke tijd, ook niet toen mevrouw in 1975 stierfen het bewonen van Twickel dichterbij kwam. Christian had intussen een, wat wij nu zou- den noemen, “inburgeringscursus” gedaan. Hij was eerst enige maanden ingekwartierd bij de rentmeester Brunt, hier in Delden. Daarna ging hij echt goed Nederlands leren in Zeist. Maar er bleef altijd een charmant Duits accent. Via relaties, misschien wel de Castell Bank, kwam hij als 20-jarige terecht bij de Bank van Lanschot in Den Bosch en zelfs in huis bij een van de directeuren, de heer Hintzen. Christian leerde niet alleen het bankieren, maar leerde ook Roline Hintzen kennen, met wie hij op 16 September 1977 (ook de verjaardag van de barones) trouwde. Pas in 1982 was het zover dat Christian en zijn gezin (Jurriaan en Roderik waren intussen geboren) de wat in de stukken wat kil de “woonvleugel" van het kasteel werd genoemd, konden betrekken. Het College wenste dat Christian eerst een “werkkring in Twente” zou vinden. Het werd uiteindelijk Apeldoorn, maar dat kon er kennelijk mee door. Het beeld dat uit de verslagen van het College naar voren komt over de arrangementen die getroffen moesten worden voor die “woonvleugel” geeft niet de indruk van grote, warme gast- vrijheid. Ik zei het al, toen ik het over ons gesprek in Frankrijk had, 13 jaar geleden: het was geen makkelijk begin. Het was niet een- voudig om in de jaren tachtig een jong gezin te leiden en kinderen op te voeden op een kasteel, onder de ogen van degenen die voor dat kasteel met alles erop en eraan verantwoordelijk waren. Christian is er ech- ter in geslaagd een positie te verwerven die Op een platte wagen, de ‘platte Pruus’, werd het lichaam van Christian Castell overgebracht van kasteel Twickel naar de Oude Blasius waar een nachtwake en Dankdienst werden gehouden.