pagina 4 lente 2005

De kapschuur komt binnenkort in aanmerking voor een onderhoudsbeurt. Foto Maarten Herinanussen. Gerrit het niet meer. Hij bleef de ontwikkelingen wel al die tijd van een afstandje nieuwsgierig volgen. Soms droom- de hij er wel eens over hoe het zou zijn om daar zelf te gaan wonen, maar dan haalde zijn vrouw Nicole hem snel uit deze dagdromerij. Voor iemand die altijd midden in Stad Delden heeft gewoond, was deze plek te afgelegen en te eenzaam. Bovendien besefte Gerrit ook wel dat de erf- pacht niet op te brengen is voor iemand die schilder is bij een bedrijf in Diepenheim. Maar toch! De boerderij bleef leeg staan en de plek in het bos bleef trekken. Al was het alleen maar omdat Gerdts vrienden er nog altijd in de buurt wonen. Een hechte groep kameraden, al sinds de eerste schooljaren van het Deldenerbroekschooltje. Splitsing Een van die kameraden, Bert Morsink. had ook heimwee naar die plek waar hij in zijn jonge jaren zoveel uren had gesleten. Zou het niet mogelijk zijn om daar samen met hun vrouwen te gaan wonen? Zijn vrouw Ellen wist in ieder geval wat het is om achteraf te wonen. En misschien zou het zo voor Nicole ook niet eenzaam meer zijn. Nicole had er wel oren naar en ook Twickel zag wel iets in boerderijsplitsing. Maar zo simpel als het hier staat, is het natuurlijk niet. Ga maar na, het twee onder een kap wonen, houdt natuurlijk wel gescheiden gas, water en elektrici- teitsaansluitingen in. Ieder een eigen postadres etc. De gemeente, de verschillende Nutsbedrijven iedereen moest zijn hoofd nog over de plannen buigen toen de families en Twickel in principe al rond waren. Achteraf bezien. viel het allemaal reuze mee. Zo kijken de families er tenminste nu op terug. “Misschien omdat we van alle kanten gewaar- schuwd waren, dat het zo lang zou gaan duren”, denkt Gerrit. “En we voelden ons al die tijd geweldig gesteund door Twickel, met name door de heren Schimmel- penninck en Holterman. En ja, toen uiteindelijk alles rond was met de vergunningen, ging het ook vrij snel”. Verbouwing ”We hadden de indeling van de boerderij zelf uitgedacht samen met een architect. De verbouwing binnen hebben we zoveel mogelijk zelf gedaan met hulp van vrienden. Gerrit is niet voor niets schilder en Bert, werkzaam bij een autobedrijf in Goor, weet wel het een ander van techniek. En zo hebben we de boel aardig verdeeld. De buitenkant valt trouwens onder regie van Twickel.” Vrij snel na hun trouwen in april 2003 trokken Bert en Ellen in een caravan naast de boerderij. Dit om gasten van de achter de boerderij gelegen camping Westerholt ervan te weerhouden nog meer ruiten in te gooien. Anderzijds ook makkelijk om direct na het werk weer verder te gaan met het verwezenlijken van hun droom. En nu is de verbouwing dus achter de rug, wordt de boerde ­ rij gezamenlijk doch apart bewoond door de families, is de familie Morsink verblijd met de komst van zoon Teun, telt de familie Naafs de weken af tot de geboorte van hun baby en nu….? “Lekker genieten hier. Ook al boeren we niet, zijn we maar gewone huurders, er blijft altijd wel iets te klussen. Het paard moet verzorgd en Bert mijmert over een Lakenvelder. Die kapschuur, die Gerrits opa nog gebouwd heeft, moet nog aangepakt worden. Ellen denkt al weer een beetje aan haar werk op de Losserhof waar ze werkt met verstandelijk gehandicapten. Nog even en haar zwangerschapsverlof is voorbij. En ook voor de wandelvierdaagse van Nijmegen zal moeten worden getraind. Nicole is gelukkig nog maar in het begin van haar zwangerschapsverlof. Want al dat staan in de kapsalon waar ze werkt, heeft ze nu wel even gehad.” Gelukkig hoeft ze van Gerrit niet een van zijn vele sierkippen te fohnen als hij ermee naar tentoonstellingen gaat. Hun kam insmeren met wat vaseline waardoor hij roder wordt, wil hij nog wel doen. Maar daar houdt het dan ook wel mee op. Gewoon de mooiste Sabelpootkriel of Autralorp uitzoeken en er niet te veel mee tutten is zijn motto. Dan val je soms wel in de prijzen op de tentoonstellingen. Twickelervaart Oja, de naam erve Sluiswachter is toch niet zo vreemd als aanvankelijk gedacht. De naast de boerderij lopende Twickelervaart werd in vroeger jaren bevaren door kleine houten zeilschepen. De sluiswachter loodste daar tot 1872 deze zogenaamde zompen doorheen. Toen kwam het ver- voer van goederen per spoor op, de vaart werd nauwelijks meer gebruikt, de sluiswachter zelden meer geroepen. Vaart en sluis raakten in verval. Niemand die nu nog kan geloven dat daar zeilschepen voeren, laat staan dat er een sluis was. Wat rest is de naam: erve Sluiswachter. Joan Vermeulen