pagina 3 voorjaar 2010

Afscheid Bij mijn komst als rentmeester van Twiekel in 1984 maakte ik voor het eerst kennis met Christian Castell die toen pas kort op Twiekel woonde. Bij de bestuursvergaderingen was hij tot dat moment verreweg de jongste tussen de bestuursleden die allemaal zijn vader hadden kunnen zijn. Samen vormden wij als jonge dertigers de volgende generatie in dit eerbiedwaardige gezelschap. Samen gingen wij werken aan de modernisering van Twiekel. Celukkig kregen we daarvoor alle ruimte van het bestuur. Vooral de toenmalige voorzitter Bernard van Heek was groot voorstander van deze vernieuwing. Mijn rol was daar- bij duidelijk want er was al 300 jaar een rentmeester. Maar Christians rol naast het bestuur van de stichting moest nog uit- gevonden worden. Als vanzelf ontstond er een harmonieuze taakverdeling tussen ons beiden. Hierbij ging Christian zich vooral toeleggen op het verder openstellen van kasteel en tuinen voor het publiek. Heel groot- moedig want dat ging soms ten koste van de privacy van zijn eigen gezin. Voor de medewerkers van de stichting en het toe- nemende aantal vrijwilligers dat daar een essentiele rol bij speelt werd hij de grote inspirator. Christian was vooral heel inventief in het bedenken van bijzondere evenementen in de tuinen waar iedereen erg van genoot. Een recent voorbeeld was de opening van het park met een heel bijzonder concert van blaasinstrumenten. Ik vond hem soms iets te wild en had de neiging hem af te remmen. Jij altijd met die praktische opmerkingen zei hij dan. Samen kwamen we er altijd goed uit. In het verlengde van zijn baan bij Centraal Beheer ging Christian werken aan een professionelere uitstraling van de stichting. Samen met zijn vriend Han Morskieft zorgde hij voor een nieuwe huisstijl, een fraai vormgegeven website en het alom geprezen Twickelblad in kleurendruk. Christian had een bijzonder goed gevoel voor kleuren en schoonheid. Dat heeft hij naar hartenlust kunnen uitleven, bijvoor- beeld samen met Hans Hondebrink in de tuinen en heel bijzondere tafelversieringen bij allerlei gelegenheden. Ook het samen met Michael van Cessel nadenken over de verfraaiing van het park deed hij met veel enthousiasme. Al met al heeft Christian zich in die 28 jaar ontwikkeld tot de grote “smaak- maker” van Twiekel. Zo gaf hij op een moderne wijze invulling aan de wens van zijn tante dat Twiekel een levend centrum van het landgoed zou zijn. Hij is er fantastisch in geslaagd om met zijn gezin de rol van bewoner van Twiekel tot een succes te maken. Wij zullen er aan moeten wennen dat aan deze mooie tijd toch plotseling en veel te vroeg een einde is gekomen. De medewerkers van Twiekel verliezen met Christian een dierbare collega, buurman en vooral ook een vriend. Albert Schimmelpenninck