pagina 24 lente 2005

Door de buurtschap Azelo slingert een zandweg door misschien wel het mooiste coulissenlandschap van Twente. Weilanden. houtwallen, beken en bossen aan weerszijden. Maar dan plotseling in een zee van licht, als een versierde hoofdletter in een middeleeuws getijdenboek. de zwart-wit geluikte boerderij van Arend Wes, zalige gedachtenis. Ik bleef er altijd even stilstaan. zoals op die nooit vergeten zondagmorgen in het voorjaar van 1970. Op het matglas van mijn Rolleicord-reflexcamera verscheen een schitterende droomwereld. Alles stond in bloei, wit en schuldeloos. Het is een van mijn dierbaarste foto’s geworden, onverbrekelijk verbonden met het blauwgekielde mannetje dat er alle dagen van het jaar rondscharrelde, kromgebogen. de pet diep in de ogen, vergroeid met zijn erf en zijn onafscheidelijke kruiwa- gen. Daar langs de zandweg door Azelo vond ik alles wat het leven de rnoeite waard maakt: harmonie, toewijding. trouw. Zo zou het moeten blijven. Maar het is stil geworden langs de weg door Azelo. Arend is er niet meer; afgereisd naar de eeuwigheid. Maar zijn boerenhof vol schitterende fruitbomen en bloemen, houdt zijn kromgebogen gestalte in herinne- ring. Ik sta er nog altijd even stil. Herman Haverkate sr.