pagina 24 3 1990 tijdschrift

Van de slechte Drost In de tijd toen de Protestanten de kerken bezaten, de Roomsen in "schuur- kerken” te samen kwamen en er op menige boerenhoeve de mis gelezen werd, regeerde er over Twenthe een bar slechte drost. Sigismund, graaf van Heyden Hompesch heette hij en hij woonde op zijn kasteel bij Ootmarsum. Om de nietigste redenen sloot hij de schuurkerken, die alleen met gouden sleutels (d.i. tegen betaling van grote geldsommen) weer geopend konden worden. Eens was de drost in Den Haag, waar hij op zekere avond een aanzienlijk bedrag met kaarten verloor. Hij was er stil van, maar zijn medespelers wisten hem spoedig te troosten: hij zou maar een paar kerken sluiten, dan had hij alles dubbel terug. In Deurningen was in dee dagen oalen pastoor, dee wol zienen denst blieven doon in de kerke, zoolang as hee lefden. Tusschen em en de Drost, dat lot zik begriepen, wes et nig goed. De Drost do aait weer zien best urn em op verboaden denst te betrappen. Meer dat lukten em nooit. En hoe kwam dat? As de Drost zien kasteel oetree, nam ’n eersten boer, dee dat zag, ’t mid- deweenterhoorn oet de putte en bios der op, dat et zoo toetten. As de noabers dat heurden, doden ze net zoo noa en zoo gung et van er- ve tot drve. De Drost zat aamper te peerde of in Deurningen wus men be- scheed, ’n besten draver oet zienen stal kon zoo toch nig rennen, of klaank van et hoorn was em vuur. As hee in Deurningen kwamm, was der ginnen pastoor in de kdrke, meer doar boeten zag hee nen heelen hoop boeren met koezen en greepen, dee zoere gezichten zetten. Zoo is ekommen, dat in dee contreien de boeren et best konnen bloazen op’t middeweenterhoorn en ’later ook nig hebt vergdtten. Op zekeren keer werd een bruine pater uit het klooster te Vreden door de trawanten van den drost gevangen genomen en halfnaakt aan een boom bij de Wildbaan vastgebonden. Zoo vonden hem enige boeren uit de buurt en haastten zich hem los te ma- ken. Toen voorspelde de pater terwijl hij naar het kasteel wees: ’’De tijd nadert, dat de ene steen niet meer op den anderen zal blijven en dat de ver- woesting van alles wat ge nu ziet volkomen zal zijn”.