pagina 22 voorjaar 2011

veel meer afhankelijk van hoogtijdagen zo- als Pasen en Pinksteren en bruiloften en dansavonden. Nu is het veel zakelijker en werken mijn vrouw Bea en ik met nog twee fulltimers en tien parttime-krachten.” “Ik ben eerst bij mijn vader in loondienst gekomen en heb de zaak in 1980 over- genomen. Ik zag er wel brood in. De jaren zeventig vormden de overgang naar een andere tijd, waarbij de feestjes wat uitbun- diger werden en vaker de gelegenheid werd aangegrepen om feest te vieren. Voordien leefden mensen veel soberder en namen ze de broodtrommel mee als ze erop uit gingen. Nu is het bij wijze van spreken het hele jaar druk. Je hebt de vaste gasten, maar we zijn 00k het ontmoetings- punt voor veel wandelclubs, mountain- bikers en diverse clubjes. Het landgoed en Hoogspel versterken elkaar.” “Wij zijn altijd blijven investeren. In 1973 is het cafe verbouwd en uitgebreid. Het grap- pige is dat het zo is gedaan dat mensen het niet zien. Ze denken dat dit een ver- bouwde boerderij is. Sindsdien blijven we continu vernieuwen, of het nu om de apparatuur in keuken gaat, de aankleding of de speeltuin. Sinds een aantal jaren hebben we 00k een maaltijdservice opge- zet en bezorgen we in en rond Delden. Je moet altijd kansen blijven zien, 00k in deze huidige economie. Bij alle investerin- gen vragen we ons wel af of het bij Twickel past. Crote kermisachtige attracties passen bijvoorbeeld niet in de speeltuin. En op onze menukaart vind je 00k geen exotische gerechten. Het publiek is er 00k niet voor in, je zit hier per slot van rekening niet in hartje Amsterdam.” “Het landgoed en l t Hoog ­ spel versterken elkaar” Zijn wieg stand er, hij ging een paar honderd meter verderop naar school en woont al zijn hele leven op’t Hoogspel. Uitbater Bert ter Horst (53) van de horecavoorziening kan zich een leven buiten Twickel niet voorstellen. “Ik heb met veel plezier mijn jeugd hier doorgebracht en geniet nog altijd van de ruimte. Dat uitzicht hier over de Deldener Es is prachtig. Ik behoor tot de laatste kinderen die op de Eschschool les hebben gehad. Er was toen al een tekort aan kinde ­ ren. Ik herinner me dat we met de klassen l, 2 en 3 met zijn zessen in een lokaal zaten. In het tweede lokaal zaten de klas ­ sen 4, 5 en 6, maar voordat ik naar de 6de klas ging, moest de school sluiten." “Ik ben hier letterlijk en figuurlijk geboren. Weliswaar even verderop in het ziekenhuis maar mijn ouders woonden aangrenzend aan het cafe. Mijn opa en oma zaten eerst op de zaak. De vorige exploitant was er- mee opgehouden en rentmeester Bitter had hen benaderd om het overte nemen. Dat zal ergens halverwege de jaren twintig zijn geweest. Ik ken het alleen van foto’s, het zag er toen wat desolaat uit. Mijn va ­ der nam het over, begin jaren zestig nadat mijn opa was overleden.” “Thuis werkte ik altijd al mee in het bedrijf. Flessen sorteren, helpen in het cafe. Dat soort werk. Het was toen 00k meer een fa- miliebedrijf. Mijn vader en moeder hadden geen personeel. Als het druk was, werden ooms en tantes gebeld met de vraag of ze bij konden springen. We waren toen 00k ‘t Hoogspel.