pagina 22 herfst 2003

Nieuw bestuurslid Stichting Twickel Elisabeth Beelaerts van Blok/and-van Schaijk Bewondering voor de wijze waarop Twickel reilt en zeilt Afgelopen zomer bracht ze met haar man een deel van haar vakantie op het landgoed door om Twickel nader te leren kennen, niet alleen het landgoed, maar juist ook de medewerkers, vrijwilligers en pachters. Elisabeth Beelaerts van Blokland. V oor Elisabeth Beelaerts van Blokland-van Schaijk is Twickel een ontdekkingsreis geworden. “Het is fascinerend om te zien wat er allemaal wordt gedaan op Twickel. Achter de oase van rust die Twickel uitstraalt, schuilt een dynamisch bedrijf. Ik heb dan ook erg veel bewondering gekregen voor de wijze waarop Twickel reilt en zeilt door de inzet van velen”, zegt het nieuwe bestuurslid van de Stichting Twickel. Samen met haar man Alexander Beelaerts van Blokland, advocaat en ook bestuurlijk actief, woont zij in Den Haag. Officieel trad zij op 1 januari 2003 toe tot het bestuur van de Stichting Twickel. Zij volgt daarmee mevrouw Digna van Kamebeek-van Roijen op, die in het bestuur zitting had namens de Nederlandse Kastelen Stichting. Ook Elisabeth Beelaerts heeft namens deze stichting zit ­ ting in het Twickelbestuur. Naast de Kastelenstichting heeft, statutair vastgelegd, ook de Vereniging tot behoud van Natuurmonumenten een bestuurszetel. In het dagelijks leven is Elisabeth Beelaerts directeur/bestuurslid van de M.A.O.C. Gravin van Bylandt Stichting die is gevestigd in Den Haag. “Het leven van gravin Van Bylandt is in zekere zin vergelijkbaar met dat van barones Van Heeckeren van Wassenaer. Beiden bezaten een enorm vermogen, waren kinderloos, sociaal en cultureel betrokken en besloten hun bezittingen een bestemming te geven ten goede van de samenleving. Dat wil zeggen dat de barones het landgoed Twickel in een stichting onderbracht met een duidelijke opdracht voor de wijze van instandhouding ervan. Gravin Van Bylandt richtte ook een stichting op en wel in 1964. Nadat zij haar bezittingen (grote stukken grand in Den Haag) aan de gemeente Den Haag had verkocht, besloot zij haar hele vermogen na te laten aan een stichting, een vermogens- fonds waarmee projecten voor goede doelen financieel worden ondersteund” vertelt ze. Na het overlijden van mevrouw Van Bylandt op 94-jarige leeftijd in 1968 werd de stichting daadwerkelijk actief. Elisabeth Beelaerts kwam via haar werk in contact met de Stichting Twickel. Dat is op zich zelf niets bijzonders, want veel maatschappelijke en culturele organisaties heb- ben de weg naar het Van Bylandt-fonds gevonden. Niet alleen organisaties met restauratieplannen, maar ook bij- voorbeeld verzorgingscentra en dierenambulances klop- pen bij hetfonds aan. “Jaarlijks krijgen we zo’n tweedui- zend aanvragen voor ondersteuning, die op het bureau allemaal zorgvuldig getoetst en beoordeeld worden Ja, zo ben ik in contact met Twickel gekomen. Ik werd uitgeno- digd voor een orienterend bezoek in verband met restaura- tieprojecten en dat bleek achteraf, zonder dat ik het wist, een soort sollicitatiegesprek”. Het leidde dus niet tot een verzoek om fmanciele steun, maar tot een verzoek om toe te treden tot het bestuur van de Stichting Twickel. “Ik heb ja gezegd, omdat het me fan- tastisch leek. En dat vind ik nog steeds. De eerste periode was natuurlijk vooral een tijd van kijken, luisteren en veel lezen. Voor een deel is de problematiek wat betreft het landgoed Twickel ingewikkeld. Dat is mij onder meer dui- delijk geworden door een bezoek bij de pachterscommis- sie toen werd gesproken over melkquota, Europese richt- lijnen en dat soort zaken, maar natuurlijk allereerst door gesprekken op de rentmeesterij en tijdens de maandelijk- se, intensieve en tegelijk zeer plezierige vergaderingen. Er is tijd nodig is om je grondig in te werken in alle facetten van Twickel. Fascinerend zijn projecten zoals ‘Boeren