pagina 21 lente 2004

mijn Twickel Het verdwenen geboortehuis ’s Zomers speelden we vaak in de grote tuin en in de boom- gaard en we bouwden een geheime ondergrondse hut op dees. In de hete zomer van 1959 hadden we veel pech. Mijn broer brak zijn been, ik brak mijn pols en de oude Esmolen vloog in brand. Kwajongens hadden in de molen gerookt en het kurkdroge riet had vlamge- vat. In de zestiger jaren bouwde ik versterkers en luidspreker- kasten. Om die te testen heb ik wel eens muziek gedraaid met Vaak is een van de dierbaarste plekken daar waar we onze jeugd doorbrachten. In mijn geval is dat een plaats op de Deldeneres, genaamd Molenes, waar ik woonde vanaf mijn geboorte in 1945 tot 1971. De foto’s zijn gemaakt vanaf de watertoren, bovenaan zien we ter orientatie de boerderij van Holland aan de Rijssenseweg. De linkerfoto werd genomen in de zestiger jaren, wij bewoonden de voorste helft van het Twickelhuis aan de Almelose- straat en naast ons woonde de familie Spenkelink. Links komt de Molen- weg (thans Muldersweg) uit op de Almelosestraat en links daarvan stond de Esmolen. De Rondweg en de Europalaan waren er nog niet, de Molenstraat liep rechtdoor en ging verder naar Almelo als Almelosestraat. Het is goed te zien dat we enorm veel ruimte hadden om te spelen. Met mijn broer Harm ging ik naar de Esschool. Daar leerden we onze leeftijdsgenoten kennen van de omliggende boerderijen en enkelen uit de stad. Bij de speurtochten en wandelingen genoten we van het mooie landschap. In de winter was ons huis niet zo warm, want het tochtte en het stond hoog en onbeschut tegen de koude winden. In de sloten lag ijs (want het water was toen hoger dan nu), zodat we fijn konden glijden en met de slee spelen. In de lente werd schuin tegenover ons huis het paasvuur opgebouwd door de boeren van de es. de luidsprekers in mijn open raam. Om de geluids- sterkte te testen, ging ik luisteren bij de watertoren, zodat de gehele Molenes gevuld was met muziek … Toen de Rondweg ter sprake kwam was het einde van de prachtige plek in zicht. Eerst kwamen de piket- paaltjes op ons af en daama de graafmachines. Ons huis werd van twee kanten bedreigd en moest uitein- delijk in 1971 het onderspit delven. Mijn dierbare plek is veranderd in een zes meter diep gat, de Rondweg, die op de rechterfoto te zien is. Als de Esmolen niet in rook was opgegaan, zou mis- schien de Rondweg iets verlegd zijn, zodat zowel de Esmolen als ons Twickelhuis behouden waren geble- ven. En dan zou nu de Esmolen geregeld draaien met vrijwilligers… Derk Rouwhorst