pagina 18 voorjaar 2006

Het kronkelende weggetje door de Oelersteeg. Oele, mijnfavoriete stukje Twickel Inmiddels was ik docent informatica. Daar- naast vergezelde ik Andr6 een aantal keren naar Bakoe (Azerbeidzjan), waar hij toen voor zijn werk regelmatig moest zijn. Als vrijwilliger assisteerde ik hier bij computer- problemen en gaf ik informaticalessen. Amper terug en hardlopend door Oele be- dacht ik mij: d&t zou ik misschien bij Twic ­ kel 00k kunnen doen! De naam ‘Turickel’ associeer ik onmiddellijk met schilderachtige doorkijkjes in de natuur en met lekker ontspannend wandelen of inspannend hardlopen over de idyllisch kronkelende weggetjes door de landerijen en bossen van het landgoed. De liefde voor de natuur heb ik van huis uit meegekregen. Ceboren en getogen in Kranenburg, een kerkdorpje vlakbij Vorden in de Achterhoek, troonde mijn vader ons, Jozien, hoe kan 00k anders, achter haar laptop. zijn kroost al vanaf heel jong mee de na ­ tuur in. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht datTwente qua natuurschoon even mooi zou zijn! In 1982 kwamen mijn partner Andrg en ik, vanuit het westen, waar we zeven jaar had- den gewoond, naar Hengelo voor ons werk. Twente was voor ons onbekend ter- rein. Dat veranderde snel. Wonende op nog geen drie kilometer afstand van Oele en Twickel mochten we constateren dat er veel werk verzet werd op landgoed Twickel en dat door de jaren heen steeds meer boerderijen, houtwallen, bossen, paden en wegen opgeknapt werden. Ik had een stressvolle baan als software- specialist, die mij steeds minder beviel en in 1991 maakte ik de balans op: al vanaf 1967 in het informaticawereldje werd het tijd voor iets heel anders. Bovendien wilde ik als a-sportieveling wat aan sport doen. Dat werd hardlopen: na een moeizame start kon ik het duurlopen eindelijk uitbouwen naar 6en uur mede dankzij het prachtige Oele, een prima hardloopgebied! In 1996 liepen Andre en ik onze eerste halve marathon. Daarvoor hadden we heel wat kilometers training op Twickels grondge- bied doorgebracht. Vooral de lommerrijke Oelersteeg zette aan tot verheven gedach- ten als: ik zou best vrijwilliger bij Twickel willen zijn. In 1999/2000 ging ik echter studeren aan de UT voor onderwijskundig teleleren-ont- werper. Als afgestudeerde Master of Sci ­ ence werkte ik daarna een tijd op de UT, maar het gaf mij niet de voldoening die ik zocht, en hoewel een illusie armer, was ik een hoop kennis en ervaring rijker. Eindelijk begin 2003, onder het duurlopen door Oele, nam ik een besluit: nu neem ik actie. Maar hoe? lemand attendeerde mij op “Vrienden van Twickel” en dat leek mij een goede ingang. Ik werd lid maar kon mij via hun webpagina niet aanbieden als vrij ­ williger. Celukkig kon dat via het overkoe- pelende www.twickel.nl wdl. Dat bleek een schot in de roos. Inmiddels ben ik drie jaar vrijwilliger op af- roep bij de Stichting Twickel, en begrijp ik dat niet de “Vrienden” voor het prachtige onderhoud van Twickel zorgen maar de Stichting Twickel. Naast computerproble- men en nieuwe computerontwikkelingen in kasteel en landgoedwinkel ben ik afgelopen jaar erg druk geweest met de nieuwe web ­ site voor Twickel. Ondertussen bleef ik hardlopen. In 2004 liep ik zelfs mijn eerste hele marathon. He- laas door artrose in mijn heup was dat 00k meteen mijn laatste! Ik heb echter een nieu ­ we sport ontdekt, die heupen en knieen ontziet: Nordic Walking. Jozien Mombarg