pagina 14 najaar 2009

Herman Hemelman haalt herinneringen op. “Het was een vo om hier te werken en te wonen” Herman Hemelman (8i) was tot 1993 butler op kasteel Twickel. Hij is nog een van de weinigen die barones van Heeckeren van Wassenaer persoonlijk hebben gekend. In de keuken van kasteel Twickel spraken wij over zijn werkzaamheden en zijn her ­ inneringen aan de barones. poetsen en meubels en porselein moest be- handelen. In Nederland werd de benaming van butler overgenomen vanuit de Angelsak- sische landen. Eigenlijk sprak men in ons land van oudsher van eerste huisknecht. Die gaf leiding aan de mannelijke personeelsle- den, zorgde dat de tafel goed gedekt was, bediende en schonk de wijn. Daarnaast zorgde hij voor de kleding van de mannelij ­ ke bewoners van het huis, kleding werd ge- borsteld en schoenen gepoetst. Toen ik in dienst kwam was Goeman de eerste huis ­ knecht en ik de tweede. De echte huishou- delijke taken behoorde niet tot mijn werk, daarvoor waren de huishoudster en de dienstmeid in dienst. In de keuken zorgden de keukenmeid en de kokkin voor de inner- lijke mens. Na een aantal jaren kwam er een hele vervelende keukenmeid in dienst die het overige personeel zo terroriseerde, dat ik besloot elders te solliciteren. Ik kwam in dienst bij freule van Nagel op kasteel Ampsen bij Lochem en via haar kwam ik later op Weldam, waar ik twintig jaar met veel plezier in dienst was van graaf en gravin zu Solms – Sonnenwalde. De bewoners van Weldam en Twickel waren familie van elkaar en zo kwam ik 00k nog wel eens op Twickel om te helpen bij diners. Inmiddels was de vervelende keukenmeid vertrokken en nadat de gravin en graaf van Weldam overleden waren ben ik in 1981 weer op Twickel geko- men en hebertot mijn pensionering mogen werken, altijd met veel plezier. Al vanaf mijn vroege jeugd ben ik gei geweest in kunst en antiek. Het was een voorrecht zo te midden van al die mooie kunstvoor- werpen te mogen werken en wonen.” ‘De mensen vragen mij wel eens, ‘hoe was de barones nou, deed ze deftig? Nee, antwoord ik dan. Ze deed niet deftig, de barones was deftig. Of ze nou in haar oude jasje in de tuin werkte of met al haar Herman wilde zijn vader niet opvolgen in de manufacturenzaak in Neede. Toen hij thuis kenbaar maakte dat hij op sollicitatiegesprek ging bij barones van Heeckeren van Wasse ­ naer op kasteel Twickel om daar butler te worden, reageerde zijn ouders nogal scep- tisch. Tot ieders verbazing werd Herman aangenomen en zijn vader riep nog: “Binnen een paar weken ben jij weer thuis.” Niets was minder waar, Herman bleef in dienst van de barones. “‘Wat kunt u zoal?’ vroeg de barones tijdens ons eerste gesprek. ik antwoordde: ’om eerlijk te zijn, eigenlijk helemaal niets’. De barones vond dat niet zo’n probleem en ik kwam in de leer bij Goeman, de eerste butler op het kasteel. Goeman deelde na enkele dagen geruststel- lend mee aan de barones: ‘Hij kan in ieder geval met mes en vork eten!’ Goeman was een strenge leermeester en leerde mij niet alleen de kunst van het tafeldekken en het opdienen, maar 00k hoe ik zilver moest Herman Hemelman als huisknecht op Twickel in 1993.