pagina 11 zomer 2007

Ik ken alle plekken van het Landgoed De naam Morskate komt a! eeuwenlang voor in de geschiedenis van Twiekel. Een kennis van mij heeft het eens uitgezocht in Zwolle. In het verpondingregister van Twiekel wordt hij in 1505 voor het eerst genoteerd! ‘Mors’ betekent zoveel als plek buiten het dorp en ‘katte’ of is boerderij in het Twents. De naam Ten Cate hoort dan 00k met een ‘K’ geschreven te worden: Ten Kate betekent niets meer of minder dan ‘van de boerderij’. Ik ben geboren in Azelo op een Twickel- boerderij. Een nicht van mijn vader heeft lang op de boerderij Morscate gewoond. Deze boerderij moest indertijd verplaatst worden in verband met de aanleg van de A 35, maar ik kan de plek waar hij gestaan heeft nog zo ongeveer aanwijzen. Mijn leven lang heb ik in Twente gewoond, met uitzondering van de jaren dat ik naar de School voor Fotografie in Den Haag ging. Die zat in die tijd nog aan de Laan van Meer- dervoort. Ik woonde zolang bij de schoon- ouders van een van mijn broers in Rijswijk. Misschien was het toen wel, wanneer ik voor een weekeinde terugkwam naar Twente, dat ik zag hoe mooi het hier was. Die lichtval Pas door mijn opleiding kreeg ik daar oog voor. Ik vond het hier altijd al wel mooi, maar kon toen nog niet zeggen, waarom! Zoiets moet zich ontwikkelen. Dat ik ben gaan fotograferen, komt door een van mijn broers. Hij zat indertijd op de Pabo en kreeg daar o.a. fotografie. Ik trok veel met hem op en kocht 00k een camera en ben daarna nooit meer opgehouden met fotograferen. De opleiding in Den Haag duurde vijf jaar, waarvan twee jaar stage. Die heb ik in Twente gedaan bij Bertelink in Hengelo en Kluivers in Neede. Moest toen al bruidjes fotograferen op de brugvan het kasteel. Ik vond het wel bijzonder dat ik daar nu stond. Het was nog niet zo gek lang gele- den dat ik als jongetje langs het kasteel fietste en hoopte een glimp van de barones op te vangen. Wanneer de vlag op het dak stond, wist je dat ze thuis was! Meerdere malen heb ik haar in die bijzondere en def- tige auto met chauffeur De Jager aan het stuur voorbij zien komen. Na het overlijden van de barones kwam ik De Jager nog heel Eddie bij de ‘Dikke Steen. ’ vaak tegen, omdat hij toen taxichauffeur voor bruidsritten was. Moest vroeger bij bruidsfoto’s vooral het kasteel op de achtergrond aanwezig zijn, tegenwoordig is dat anders. Nu moet er een goede lichtval en anonieme achter ­ grond zijn. De bruid is belangrijk! Daarvoor ga ik wel zoveel mogelijk naar het land ­ goed. Het is het ideale landschap om foto’s te maken. Met dank aan architect Petzold denk ik altijd. Die solitaire bomen, de plek ­ ken waar ‘open’ schaduw is,… ik ken ze allemaal. Sinds 1982 is de Wedstrijd Gouden Camera voor de beste portretfoto’s ingesteld, die als tegenhanger voor de Zilveren Camera, voor de beste persfoto’s is. Veel van mijn inzendingen zijn gemaakt op het landgoed en 00k altijd genomineerd. In 1992 won mijn portretfoto, die is gemaakt achter de paardenschuur, de Te prijs. Daar was toen nog een muurtje in bruintint. Het tegen- licht was prachtig. En het gekke is, dat je echt heel goed moet kijken om die plek te herkennen! Wel herkenbaar zijn de foto’s die ik maak bij de ‘Dikke Steen’. Gevonden in Azelo en na door twaalf paarden versleept te zijn, aangeboden aan de barones. Nu ligt hij al weer zo’n zeven jaar op de plek waar hij is gevonden op de Esch. Sinds kort woon ik met mijn gezin in Del- den en heb daardoor helemaal het gevoel deel uit te maken van landgoed Twiekel. Vanuit huis ben ik er zo. Is het niet voor mijn werk, dan wel voor een heerlijke wan- deling of om als ‘hobbyist’ plaatsjes te schieten voor het Twickelblad. Eddie Morskate Deurschildering Herberg Het witte Paard. Foto gemaakt voor dit Zomernummer. (zie pagina 12)